Tekstgrootte

-A A +A

Met struinrolstoelen op safari in de Maashorst

woensdag, juni 14, 2017

Op donderdag 4 mei was het zo ver. We verzamelen bij het bezoekerscentrum Slabroek en gaan op safari met als ultiem doel: de wisents. Drempels Weg Uden (DWU) heeft als platform gehandicapten het initiatief genomen om de struinrolstoelen te testen in de Maashorst. We hebben een groep van 5 verschillende rolstoelers met begeleiders samengesteld. Jong en oud met verschillende handicaps gaan op avontuur. Daarnaast gaat één van ons mee met een zware elektrische rolstoel. Voor ons gezelschap heeft ARK natuurontwikkeling van verschillende locaties de struinrolstoelen bij elkaar gebracht en we worden vergezeld door 3 gidsen, Joost de Kurver van ARK en de wisent rangers Lies Verbossen en Martien van Dooren, tevens onze fotograaf. 

We hebben er allemaal zin in en het weer is gunstig, af en toe een zonnetje en niet te warm. Als de rolstoelen met dikke maanbanden op terreinspanning er aan komen is het natuurlijk een beetje spannend. Met zo’n ding het terrein in wat zal dat worden?  Niet iedereen kan zelfstandig overstappen in de struinrolstoel en er blijken standaard geen gordels bij de rolstoel aanwezig terwijl dat voor één van ons wel nodig is. Een riem uit een rolstoelbus brengt uitkomst.

Als we na wat passen en meten kunnen starten moeten we van het bezoekerscentrum eerst een flink stuk over de Hoogslabroekseweg rijden. De gidsen zeggen dat de grasberm soms makkelijker rijdt maar als die wat hellend ligt is dat geen optie. Het asfalt rijdt wel zwaarder als gras. Deze eerste étappe eist wel meteen zijn tol want één van de combinaties moet afhaken. Het duwwerk is te zwaar. Eén van de gidsen biedt aan om te duwen maar dan geldt toch: samen uit, samen thuis.

Vol enthousiasme gaan we via de Heideweg verder richting het begrazingsgebied. De rolstoelen veren prima zodat je geen schokken ervaart. Wel zijn, afhankelijk van de noodzakelijke zitsteun, soms extra kussens nodig. Bij het begrazingsgebied komen we een echt obstakel tegen, een klaphek, waar een rolstoeler met hulp door heen kan. De struinrolstoelen blijken echter te breed en na wat gepuzzel is het tillen geblazen. De sleutel van de houten poort ernaast hadden de gidsen helaas niet bij de hand en was ook met een telefoontje niet te achterhalen.

We rijden nu een prachtig en stil gebied in richting Udensedreef en na een korte stop bij de uitkijk-heuvel gaan we via een ijzeren poort verder het gebied in. In de verte zien we kudde Exmoor pony’s die we voorzichtig benaderen. Ze hebben bezit genomen van ons pad dus we kunnen er niet langs.

De struinrolstoelen bewijzen nu helemaal hun mogelijkheden: we maken een doorsteek door het veld naar een ander pad. De duwers hebben het hier zwaar en moeten alle zeilen bijzetten. De passagiers genieten ondertussen volop van die prachtige Maashorst. Onze gidsen vertellen van alles over het gebied en de flora en de fauna. Voor ons de mogelijkheid om onze ogen de kost te geven en alles in ons op te nemen.  Omdat we ook nog terug moeten gaan we weer terug richting Udensedreef en passeren daar een ander hek. We maken een doorsteek via een mooi boslaantje en kruisen daarbij de gerenoveerde rolstoelroute. Dit gedeelte van de route is redelijk goed te duwen maar de vermoeidheid begint wel parten te spelen.

Via de Karlingerweg komen we zo weer uit bij het bezoekerscentrum. We hebben er zo’n 5 à 6 km opzitten en het was absoluut de moeite waard. We hebben er echt van genoten. De wisents hadden zich verscholen maar de kudde  met wilde pony’s was ook prachtig.

Kortom, gidsen en mede reizigers harstikke bedankt voorde gezellige middag!

Terugkijkend naar ons experiment met de struinrolstoelen moeten we constateren dat deze niet echt geschikt zijn voor het gebied en dat het de vraag is of deze wel beschikbaar moeten worden gesteld. Volwassenen zijn al snel te zwaar om ze te duwen; jonge kinderen gaat uiteraard beter. De conditie van de duwer moet goed zijn. Het is iets anders als samen lekker wandelen in de Maashorst. Wat zijn de instructies bij calamiteit bij duwer of passagier?

De route moet vooraf duidelijk zijn en qua lengte begrensd zodat men weet waar men aan begint. Geef een routekaart mee (mensen komen in een onbekend gebied). Als er gidsen mee gaan, moeten de nodige sleutels beschikbaar zijn. Kortom een gebruiksaanwijzing met de mogelijkheden/beperkingen en instructies is een must. De temperatuur mag niet te hoog zijn (max 25gr) en denk aan de juiste kleding voor de rolstoeler (stilzitten is afkoelen).

Als idee is wel geopperd om in samenwerking met een opleiding (ergotherapie of technisch) te bekijken op welke manier de struinrolstoelen meer geschikt gemaakt kunnen worden voor een struinsafari.

Persoonlijke ervaringen van:

Christianne, Carlijn en Cas:

Het is zeker de moeite waard om samen met de kinderen de natuur in te kunnen, en ook leuk om dat in een samengestelde groep met gidsen te doen. Dat is met een rolstoel namelijk niet zo vanzelfsprekend. Het was misschien wel leuk geweest als er kinderopdrachtjes meegegaan waren, die zijn er volop bij de Maashorst, dat zou een volgende keer zo te regelen moeten zijn. Als duwer vond ik het een zwaar traject, zelfs al is mijn kind niet zo zwaar als een volwassene. Ik zou willen voorstellen dat een opleiding ergotherapie mee gaat denken over een goede natuurbegaanbare rolstoel. Dan komen we graag opnieuw testen!

Joep en Bert:

Het wandelen met Bert door de bossen was zeker een ervaring om niet te vergeten het was ontzettend leuk en het waren ontzettend fijne rolstoelen om mee door het gras te lopen. Iets wat natuurlijk niet kan met een normale rolstoel. Onderweg waren er wel een paar obstakels, eentje daarvan was het poortje waar we met de rolstoelen niet doorheen pasten en dus moesten we Bert uit de rolstoel halen hem tijdelijk op de grond zetten en de rolstoel over het hekje tillen en daarna Bert weer in de rolstoel zetten aan de andere kant van het hekje. Dit kostte wat moeite maar het lukte wel gewoon. Toen we ergens stil moesten staan omdat we moesten wachten tot een hekje open gemaakt werd met een sleutel sprong Bert uit zijn rolstoel en dit was natuurlijk niet de bedoeling want Bert kan niet lopen en kruipt dus over het zand wat niet echt de bedoeling was en daarna was het een hele operatie om hem weer in de rolstoel te krijgen terwijl hij het tijdelijk niet wilde. Ook dit lukte en Bert had ontzettend genoten van zijn tocht door de bossen en heiden van de Maashorst. In het algemeen ondanks deze obstakels was het een hele leuke wandeling. Bert en ik hebben ontzettend genoten en hebben met relatief weinig moeite gewandeld.

Jeanne en Hans:

Ik vond het heerlijk om zelf niet te hoeven rijden. Je zit rustig en kunt lekker genieten en rondkijken. Doordat de struinrolstoel lekker veert ervaar je meer rust in je lijf. Als duwer moet je continue opletten waar je rijdt. Je moet je krachten goed verdelen bij het sturen. Je kunt alleen maar genieten van het gebied als je stil staat.

Samen afronden met een bakkie en napraten hoort erbij. De groepsgrootte was fijn met voldoende mogelijkheid voor vragen en een praatje.